over snoeien gesproken

vorige week heb ik een stukje op mijn blog geschreven http://marlaisa.blogspot.com/2008/11/seizoenen-van-groei.html. dit ging over het snoeien en het vrucht dragen...

vanochtend in de parousia kwam Rocco Rausch spreken en ik vond het erg bijzonder. Op de dag dat ik besloot om alles open te gooien kwam Rocco ook spreken. Hij sprak toen over Jacob en dat en waarom God hem de naam Israel gaf. Van Jacob (wat bedrieger betekent, hij die de hiel vasthoud, was toen ook wat uitgelegd werd) werd zijn naam veranderd in Israel (wat hij strijd met God of God strijd betekent). Aangezien ik me nogal herkende in het bedrieger verhaal, betekende dat ook dat er voor mij een oplossing was.....
Dit heeft mij toen erg geraakt en heeft een heel proces in gang gezet. Nu.. een half jaar later spreekt hij over de wijnstok en het proces van het groeien van de vruchten en de takken.
Het proces van het afgelopen half jaar heeft zoals eerder geschreven er echt zo uitgezien.

Maar vandaag werd dat stukje weer bevestigd, want ik herkende echt wat hij vertelde. Het toffe is dat er vandaag weer een stukje verdieping in kwam. Het ging niet alleen om het snoeien en de goede vruchten die er aan de wijnstok kwamen, maar nee het ging ook om de zorgzame, tedere en bijzondere aandacht die de wijnlandheer geeft aan zijn wijnstok. zonder deze zorgzaamheid gaan de takken woekeren en kunnen ze niet echt de vruchten gaan produceren die waar ze voor bestemd zijn..

lieve Papa, bedankt dat U me met zorg en tederheid aan het verzorgen bent, dat U me snoeit en de goede kant op leid... Dat U mij klaar maakt om de vruchten te gaan dragen zoals U mij bestemd heeft!!

licht in de duisternis

Onophoudelijk heb ik geprobeerd dingen verborgen te houden
Met voorzichtigheid mijn schaamte, pijn, trots, leugens op verschillende plekken van mijn hart gestopt
Met grote zorgvuldigheid heb ik ze eigenlijk voor anderen, mezelf en voor God verstopt
Zodra ik over deze dingen na ga denken, merk ik dat het zaken zijn die mij erg benauwen.

Deze zaken hebben zich genesteld in donkere hoeken
Waar ze langzaam uit het zicht verdwijnen, na lange tijd zelfs helemaal niet zichtbaar meer
Maar ze zijn er nog wel en veroorzaken pijn, boosheid en verdriet keer op keer
En het heeft invloed als waren het vloeken

Het veroorzaakt nogal wat dingen die niet oke zijn
Gevoelens van minderwaardigheid, gedachten van haat
Maar met God als liefdevolle Vader is het nog niet te laat
Als kind van Hem hoef ik niet te leven vol met oude pijn

Hij wil Zijn licht over die donkere plaatsten laten schijnen
En herstellen dat wat beschadigd is tijdens het leven
Het is alleen wel de bedoeling dat wij God hierin wel toestemming geven
De duisternis zal dan steeds meer wijken en verdwijnen

Het begint met het heel eenvoudig tegen God te vertellen
De enige stap ik daarna zelf heb moeten maken
Is dat ik de zaken niet uit alle macht moet blijven bewaken
Hij heeft alles al overwonnen en zal deze plekken verder gaan op een tedere manier gaan herstellen

Daarop mag ik dan ook echt vertrouwen
En vervolgens gaan we weer samen verder aan de toekomst bouwen

Ik geef inzicht en wijs de weg die je moet gaan. Ik geef raad, op jou rust mijn oog.

Ik heb nog steeds niet de mooie woorden om het te omschrijven maar goed dat ik natuurlijk ook niet het belangrijkste. Ik moet gewoon even schrijven hoe erg ik onder de indruk ben van wat er allemaal gebeurd.
Natuurlijk gaan er bepaalde dingen nog helemaal niet zo lekker en ben ik verre van volmaakt. Maar hoe erg genieten is het dan als ik merk dat God ondanks mijn onvolmaaktheid toch zo gek op me is en me echt wil gebruiken. Ik merk dat ik de vrijheid krijg om er van te genieten, maar dat het me ook echt raakt.

Van de week had ik een meeting en daar kregen we de opdracht om een tekst op te schrijven die voor jou belangrijk is om wat voor reden dan ook en die je eventueel zou kunnen gebruiken om mensen over God te vertellen.
Ik vond dit best een lastige vraag. Aan de ene kant zijn er natuurlijk genoeg teksten te noemen, aan de andere kant ook de twijfels wat is nou een ‘goede’ tekst.
Ik kwam uit op de tekst die ik kreeg toen ik gedoopt ben 7 jaar geleden. Deze tekst is heel vaak teruggekomen op verschillende momenten, in verschillende omstandigheden. En elke keer had deze tekst een andere ‘invalshoek’ en ‘waarde’ voor mij. Het was al een tijd geleden dat ik deze tekst had gelezen, maar nu kwam deze weer naar voren:

Psalm 32: 8
Ik geef inzicht en wijs de weg die je moet gaan. Ik geef raad, op jou rust mijn oog.

Apart.. elk gedeelte van de tekst heeft me wel een keer aangesproken, bemoedigd of iets dergelijks. Maar het laatste gedeelte “op jou rust mijn oog” maakte me vaak onzeker. Met mijn verstand wist ik dat Hij liefdevol naar me keek ofzo, maar altijd zat de gedachte erbij: ja maar dan ziet Hij dus ook al mijn fouten, dingen waarmee ik steeds de mist in ga. Mijn houding, mijn gedachtes ook wanneer ik in de kerk zat waar ik bijna altijd bezig was met hoe ik me moest gedragen zodat anderen ‘goed’ over me zouden denken in plaats van Hem oprecht groot te maken.
Ik schreef deze tekst van de week op en opeens besefte ik: juist dit gedeelte van de tekst sprak me aan… Het was voor mij zo helder..Hij kijkt niet met een kritisch oog naar me. Maar Hij ziet mij en Hij ziet ook mijn worsteling en Hij ziet ook de oprechtheid die er wel is (ook al zit ik hierbij mezelf wel eens in de weg). Natuurlijk stuurt Hij me weleens bij (maar goed ook) maar Hij doet het met liefde en niet verwijtend.. Het is iets teders....
Op het moment dat ik dit met degene naast me moest bespreken (ja ook dat nog K) raakte me het.. Kan niet onder woorden brengen wat er op dat moment gebeurde, maar het was nogmaals een bevestiging van Hem naar mij… tof!!

En ja, Hij bevestigd dingen over hoe Hij naar mij kijkt, maar Hij laat me ook steeds vaker zien wat ik voor Hem kan doen en hoe ik Hem groot kan maken.. Ik zie er naar uit wat komen gaat!!!

gisterenavond zat ik in de trein en ik moest gewoon schrijven.. heel apart want ik heb niet echt doorgehad op dat moment wat ik nou aan het schrijven was.. eerlijk gezegd had ik het gevoel dat ik gewoon onzin zat te schrijven en wilde ik het eigenlijk al verscheuren en weggooien, maar vannacht werd ik wakker en las ik het nog eens na en eigenlijk was het wel een heel mooi beeld dus ik heb het hier toch maar eventjes opgezet...

Langzaam veranderen de dingen rondom mij.
Stemmen verstommen, de mensen vervagen
het is of ik alleen achterblijf, op een plek
waar anders juist heel veel personen hun leven leiden
het is iets onwerkelijks, ongrijpbaars
maar op een of andere wijze niet beangstigend.
gedachten die anders elkaar op blijven volgen,
lijken ook te verstommen
niks van dit alles verdwijnt helemaal, maar alles vind een plekje.
Een zachte laag, iets onbekends, overdekt dit alles
net of iets anders dan ik alles even overneemt.
Het is niet overheersend, maar juist heel teder.
Het neemt geen dingen weg,
maar laat alles een voor een zien.
Het geeft overzicht, rust en duidelijkheid.
Dan doe ik voorzichtig een stapje door die laag heen.
Er verschijnen tegels, elke keer als ik een stap zet.
Nieuwsgierig en voorzichtig tegelijk vervolg ik mijn pad.
Allerlei dingen kom ik tegen waar ik even stil bij sta
en ik pak het op, gooi het weg of laat het rustig liggen.
zo vervolg ik mijn weg
soms slenterend, soms heel hard rennend.
maar als ik moe ben ga ik rustig liggen op die zachte laag en kan ik rusten
als ik dorst heb drink ik van die zachte laag,
als ik trek heb eet ik wat van die zachte laag.
Als ik weer kracht heb om verder te gaan zet ik weer een stap verder
Zo ga ik verder, op mijn tempo, benieuwd naar wat komen gaat
omgeven door die laag die mij voorziet in alles....
ik hoef alleen maar verder te lopen en verder dat aan te pakken wat er voor me klaar ligt.